ZONDAG 19 MAART 2006 Vandaag gaan we een kinderzitje voor op de fiets ophalen in Dordrecht. Lang leve Marktplaats... (haha, zeker nu ik mijn baan kwijt ben bij de Telegraaf) Deze is met dezelfde stof als die we al hebben als achterzitje dus dat is erg grappig. Omdat we dan toch in de buurt zijn van de Biesbosch vinden we het leuk om het hiermee te combineren. We zijn er nog nooit geweest, vandaar. We rijden er naartoe met Toy Story II en dus gaat het erg snel voor de mannetjes en Amy ligt te tukken. Soms vind ik het wel jammer dat ze zo niet meer leren kijken naar de omgeving, maar ja, het is ook wel weer handig. In Dordrecht is het zitje zo opgehaald en dan gaan we op weg naar de Biesbosch. Het is er toevallig lammetjesdag en na het bezoekerscentrum met ons vereert te hebben, erg leuk bezoekerscentrum trouwens, gaan we op weg naar de boerderij met de lammetjes. Zooo schattig.

ZATERDAG 18 MAART 2006 Vandaag is een -papa moet nu echt een fiets hebben dag- en dus gaan we met de hele family op stap voor een 'fietsje' Scott probeert 's-morgens ook nog even de grotere fiets uit van Isabelle en ze hebben ook nog een fiets van Max staan (heeel vet) maar dan moet Scott nog een 'hupje' nemen en dat is iets te veel voor onze oudste.. We rijden langs verschillende fietshandelaren en we willen een 2e handsfiets, nou... da's niet makkelijk hoor! Helemaal niets of voor een niet tweedehands prijs! Uiteindelijk slagen we via marktplaats voor een fiets, Scott en papa gaan hem ophalen in Leimuiden. 's-middags komt Isabelle nog spelen en 's-avonds eten we tosti en mama een bak konijnevoer want ik heb nog wat kilo's te gaan voor ik weer leuk mag eten. Daarna komt oma oppassen want wij gaan 's-avonds naar een verjaardagsfeest van Nicole, Roger en Karina. Heel gezellig zo'n kroeg met 90 man! Wel leuk om alvast weer even bij te kletsen voor het tennisseizoen begint.

VRIJDAG 17 MAART 2006 Vandaag is het St. Patricks day en Theo is jarig. Scott wil zo graag op de fiets naar school maar als de voorwaarde is dat hij moet opschieten weet hij opeens niet meer hoe dat moet. Ook wat er mee moet voor 'speelgoeddag' is ff denken...
Als we uiteindelijk op de fiets stappen is hij erg enthousiast maar het is toch wel erg zwaar met die kleine beentjes en dus hoor ik al snel.. 'het gaat niet meer hoor'. Met wat aanmoediging komt hij uiteindelijk toch fietsend op school. Eenmaal in de klas heeft hij geen oog meer voor me, alleen maar voor het speelgoed dat iedereen mee heeft. Weer thuisgekomen blijkt Connor nog steeds erg moe te zijn. Ik laat hem maar lekker voor de tv hangen, dat is het enige dat hij wil. Om half twaalf begin ik met voorbereidingen en om tien voor twaalf fietsen we met zijn drieen op weg naar Scott. Scott gaat gelukkig makkelijk mee, hoewel hij bij het uitgaan van het hek valt en Inge hem gelukkig overeind helpt. Ik realiseer me meteen dat ik volledig kansloos ben met een baby voorop en een peuter achterop mocht er iets gebeuren. Thuisgekomen besluit ik tot een verwendag en krijgen ze hagelslag op brood... Jippie, ze eten allebei twee boterhammen. Amy eet een boterham met smeerkaas en krijgt daarna haar melk. Connor mag nog even spelen met Scott, hoewel het continue tegen ruzie aanzit, en dan gaat hij toch echt naar zijn bedje toe onder luid protest. Maar eenmaal in zijn bedje is hij zo naar dromenland. Ik leg Amy ook in haar bedje maar die is binnen 10 minuten weer klaarwakker. Ik heb ondertussen de box met Duplo naar beneden gehaald en Amy mag meespelen op het kleed met Scott. Ik zet haar op een kleedje precies voor de bank zodat ze niet naar achteren kan vallen. Ze heeft echter twee duplo autootjes en tja die wielen gaan wel eens de verkeerde kant op... en zij erachteraan....
Isabelle komt vragen of Scott buiten komt spelen en dan komen ze iedere 2 minuten wel aan de deur, mogen we de skelter-stoepkrijt-drinken-step-eten-plassen-vervelen ons etc. Uiteindelijk gaan ze bij Inge TV kijken. Om zes uur ga ik Scott halen met Amy en Connor en blijf even wat drinken. De tijd gaat snel, want Bob staat al snel ook daar voor de deur en zodoende gaan we pas laat eten en zijn we pas om 8 uur bij AH voor ons wekelijkse bezoekje. Ze houden zich alledrie redelijk goed. Tot morgen...

DONDERDAG 16 MAART 2006. Rare dag vandaag. Mama moet werken vandaag en oma Tiny kan niet oppassen. Papa moet dus Scott naar school brengen, Connor naar de peuterspeelzaal en Amy gaat mee naar zijn werk. En ik probeer zoveel mogelijk in te pakken tussen de gewone eet-speel-schoenen aan!-rugzak mee-nee ik wil nog spelen-schoenen! ochtend. Mama gaat naar haar werk en krijgt te horen dat ze definitief 'boventallig' is en dus haar baan kwijtraakt. Officieel krijg ik dat pas over 1 à 2 weken te horen maar ik heb dus nu echt geen zin meer om te gaan werken en ik besluit vrij te nemen. De sfeer is daar echt varieerend van gelatenheid tot woede en ik heb er geen zin in . Doei. Ik kom thuis wanneer Connor net terug is van het kinderdagverblijf en jullie nog gaan eten. We gaan met zijn allen Scott halen maar die wil alleen maar bij Joelle zijn. We krijgen hem net mee en dan komt Joelle erachteraan en gaat hij toch nog daar spelen.. We gaan met de rest van het cluppie naar de vernieuwde AH (Connor: Allehein) om eten te halen want Chris komt vanavond eten. Als we terugkomen krijgen we een telefoontje om Scott bij Joelle mag blijven eten... ze kunnen echt niet zonder elkaar. Ze eten altijd vroeg dus ik mag hem tussen 18.15 en 18.30 ophalen.. Haha, wij eten altijd pas om 19.00 en dus zit Scott daarna dus bij ons aan tafel en krijgt hij twee toetjes.. Ondertussen is de monteur voor de wasmachine ook nog geweest en zijn we weer wat armer geworden maar wel weer een werkende wasmachine rijker. Het is nog badtijd ook vanavond en jullie liggen er allemaal pas rond negen uur in... Shame on us! Ontaarde ouders! Scott geeft eindelijk toe dat hij verliefd is op Joelle, maar ik mag het ECHT niet zeggen hoor! Ook niet aan papa! Als ik hem vraag hoe dat nou voelt, zegt hij. Net alsof Amy in mijn buik zit....

WOENSDAG 15 MAART 2006. Marktdag vandaag. Papa is vanmorgen om zes uur vertrokken naar een beurs in Hannover en Scott mag met Leo en Max en Isabelle meerijden naar school. En daar ben ik heel superblij om want anders krijg ik het nooit voor elkaar om Scott op tijd op school te krijgen.. Wij kijken naar Nickelodeon want het is vandaag Dora dag! Gelukkig nemen we het ook op zodat jullie nog een keer terug kunnen kijken. Ik wil iets later naar de markt gaan zodat we daarna meteen even langs school kunnen om 12.15. Scott is dan vrij en heeft weliswaar afgesproken om bij Joelle te gaan spelen maar je weet maar nooit. Mischien heeft hij wel te hard aan haar lange haren getrokken en is de liefde over... We gaan dus naar de markt en op weg daarnaartoe doet Connor; 'kaarstattisaf' (klaar voor de start is... af) tot hij moe wordt en in de wagen gaat, tot groot verdriet van hem met wantjes aan. Amy ligt weer met een kruik in haar voetenzak lekker om zich heen te kijken. We kopen knabbelstengels (kaasstengels) en wat plantjes en dan hebben we het wel gehad... oeps, het is nog vroeg om al naar school te lopen en dus doen we nog maar een rondje en dan gaan we toch maar langzaam naar school lopen. Het is 11.45 als we aankomen en ze spelen nog buiten. We zien Scott en Joelle weer hand in hand rennen... helemaal verliefd... Het is alleen nog wel wat vroeg om al die tijd buiten in de kou te blijven wachten en ik moet plassen.. Ik besluit om naar huis te lopen, met en beetje doorlopen ben ik er binnen een kwartier en dan moeten we maar op de fiets. Misschien een beetje wild idee want het zal de eerste keer voor Amy zijn op de fiets, maar ik doe het toch. Thuisgekomen kan ik gelukkig nog wel het windscherm voor het voorzitje vinden, al ligt deze helemaal tussen allerlei potten in de schuur. Ik weet dat Connor het leuk vindt en vanaf nu dus ook dat Amy het ook helemaal geweldig vindt. Ze is aan het hikken en gieren en babbelen.... leuk dus.
Scott ziet ons op het schoolplein helemaal niet meer staan, zwiert wel zijn rugzak mijn richting uit maar registreert mij helemaal niet... Joelle Joelle Joelle...
Thuisgekomen gaan de ukken slapen en ga ik wat werken. Gelukkig komt Lisette 's-middags langs zodat ik Scott alleen kan gaan ophalen. Ik weet wel de straat maar vergeet natuurlijk weer om te kijken welk huisnummer.. Lang leve de mobiel zodat reddende engel Lisette mij het huisnummer kan doorgeven.. Scott is helemaal doodmoe en kijkt als een zombie voor zich uit in de auto. Hij is ook nog meegeweest naar het voetbal van Bart de grote broer van Joelle en heeft daar aardig lopen rennen. Connor is blij dat zijn broer er weer is en we eten Bob de Bouwer soep en broodjes kaas. Altijd goed voor de mannen. En nog een toetje erna ook voor zuslief en dan is het al weer bedtijd. We zitten met zijn vieren op Connor zijn bed, Amy op schoot en ik probeer Jip en Janneke voor te lezen en Amy probeert het boek op te eten... De jongens liggen helemaal in een deuk.. Het is ook erg grappig en we krijgen allemaal de slappe lach.

DINSDAG 14 MAART 2006 Ooooowwww, Scott is ultratraag deze ochtend. Ik til hem uit zijn bed en zet hem op 'de maan' (wiebelzitding in de vorm van een maan) waar hij zo'n drie kwartier blijft zitten met zijn ogen stijf dicht... hoe bedoel je 5 jaar en lekker dwars? Connor wenst je tenminste nog héjemorgen (betekent goedemorgen) maar begint daarna te miepen over van alles wat hij niet aanwil. Alleen Amy rekt zich uit en begint meteen te lachen en te brabbelen. Ze doet tegenwoordig haar beide armpjes in de lucht en dan roepen we 'hoera'. Nu doet ze het steeds om aandacht te krijgen. Heel schattig. Scott is, onder dreiging van in pyama naar school, toch nog op tijd klaar en daar zitten de heren dan. Tegenover elkaar aan de ontbijttafel muesli (museli) te eten.. en te giechelen. Helemaal de slappe lach met zijn tweeën om ogenschijnlijk niets. Amy giert weer mee van het lachen... Als Scott naar school is en papa naar zijn werk dan krijgt Connor even de tijd om naar Nijntje en Loesje uit de Zoostraat te kijken en dan gaan we naar het winkelcentrum. 'Nee nee nee, ikke niettuh mutsop, ikke niettuh watjes aan' maar het is onder nul vandaag dus ben ik onverbiddelijk. Amy krijgt een warme kruik in haar voetenzak.
Hij loopt een lang stuk die kleine man en we kopen een kaart voor mijn collega Merel die een zoontje heeft gekregen. Connor dacht dat ik taart had gezegd ipv kaart en vraagt zich de hele tijd af waar de taart is... Op de terugweg moeten we een omweg maken omdat er allerlei vrachtwagens op de stoep staan en lopen we langs de Rietveldschool. Daar komen we eerst Sonja tegen, de vroegeren kinderdagverblijfjuf van Scott en van Connor. Ze lopen daar met de hele groep met kindjes en ik vind het een naar gevoel dat Connor daar geen deel meer van uitmaakt. Ondanks dat hij het op de peuterspeelzaal waarschijnlijk ook leuk heeft, krijg ik er nog geen warm gevoel van. Het is allemaal wat afstandelijker. We zien dat Scott pauze heeft en dat hij druk aan het spelen is met Joelle, hand in hand, aan elkaars haren trekken... hi slooft zich uit in de zandbak en schept Léon onder het zand... En Léon hem weer. Juf Ans is aan het kletsen en ziet echt helemaal niets. Ik sta daar drie minuten te kijken en al die tijd kijkt ze niet weg van haar gesprekspartner. Ongetwijfeld een interessant gesprek. Thuisgekomen mag Connor met een boterham met kaas in zijn handen naar Dora kijken. Ik krijg hem toch niet weg bij de TV en ik wil graag dat hij al zijn boterham opheeft zodat hij daarna naar bed kan. 'Nee, niettuh betje mama' volgt natuurlijk maar al hij nu niet gaat dan kan hij pas na drie uur. Als hij slaapt gaan Amy en ik eten en ik krijg de hik en Amy krijgt de slappe lach. Wel lastig, want ik geef haar een fles en iedere keer als ik hik dan giert ze het uit van het lachen. Ik bel Oma nog en Omi en dan is het alweer twee uur en tijd om Connor wakker te gaan maken. Uiteraard ziet hij dat helemaal niet zitten en roept alleen maar 'nee'. Als Amy ook in de wagen zit dan is mijn laatste redmiddel de vrachtauto die hij vanmorgen gekregen heeft en dat helpt gelukkig. Ik beloof hem dat hij op de terugweg zelf mag lopen en dan gaan we snel naar school. We komen onderweg Inge nog tegen en die loopt gezellig met ons mee. Scott wil graag dat Joëlle komt spelen dus die loopt met ons mee terug. Het eerste stuk lopen Scott en Joëlle hand in hand en daarna geeft Joëlle bij iedere straatoversteek Connor een handje, die ondertussen zelf mag lopen. Zoo schattig. Maar als we thuis zijn mag Connor niet meer meespelen. Ze gaan doktertje spelen en Connor wordt geweigerd als patient in deze dokterspraktijk. Ik ga een spelletje met Connor doen en stuur de dokter en de patient later naar boven. Lisette komt nog langs en als de dokter en de patient naar beneden komen om wat te drinken gaan we met de auto's racen.. Lisette en ik worden aan het werk gezet met het opladen van de autootjes. Amy er uiteindelijk van in slaap. Na het eten gaan de mannen naar bed en krijgen nog een verhaaltje over allemaal kindjes die bij hun papa en mama in bed willen slapen. Als het bed zo groot wordt dat het de heuvel afglijdt vind Connor het eng en wil op schoot. 'Nietgoed, nietgoed vinnuh beete eng' , 'bijmuhzittuh' maar aan het einde moet hij al weer lachen en gaan ze allemaal lekker slapen.

MAANDAG 13 MAART 2006. Een werkdag voor mama. Nog wel, binnenkort zal mijn baan verdwijnen en ik dus ook bij de Telegraaf. Wel een gek idee na bijna 12 jaar. Waarschijnlijk hoor ik het deze week of volgende week. Ik ben dan ook druk op zoek naar andere mogelijkheden wat best moeilijk is met jullie kleintjes. Ik wil nl. niet te veel werken en oppas voor de ukken krijgen is ook niet makkelijk. Maar goed, het is vandaag maandag en Scott kwam maar moeilijk uit zijn bed, dit is niet geheel ongewoon maar vandaag lijk je wel extreem langzaam met alles. Connor is wel wakker (dat zegt hij tenminste zelf; 'ikkewakker', 'mama gajeaanutdoehoen' en Amy ligt gewoon overal doorheen te knorren. Ik wil dan maar eerst Connor gaan aankleden maar die smeert 'm opeens naar ons bed en gaat daar pontificaal zitten alsof hij TV gaat kijken zoals we vaak in het weekend doen. Tja, helaas pindakaas maar vandaag ga jij naar de peuterspeelzaal. Bij het ontbijt zitten de twee mannen lekker samen te spannen en te giechelen. Als je er wat over moppert, kijken ze elkaar aan en beginnen te gieren van het lachen (en Amy dus ook, die lacht altijd als haar broers lachen). Het is heel schattig om te zien en ik moet er eigelijk wel heel erg om lachen maar ik probeer mijn 'cool' te houden. Nadat Oma ook binnen is, kan zij het broodje geven aan Amy overnemen. Ze is net 8 maanden maar als je haar een stukje brood voorlegt pakt ze het keurig op met duim en wijsvinger en propt het met haar hele handje in haar mond. Ik moet nu echt gaan, dus na nog wat uitleg aan Oma, zeg ik jullie allemaal gedag en stort me in de ochtendspits. Als ik 's-middags weer thuis kom hoor ik dat Connor het leuk heeft gehad op de Peuterspeelzaal, twee happen van zijn broodjes kaas heeft gegeten en vervolgens een kapje brood zonder iets en met zijn autootje lief is gaan slapen. Omi had zich erg vermaakt met de kleine Amy die natuurlijk haar fruithap gegeten had en 's-middags weer een broodje en had zitten gieren van het lachen in de box en lekker had zitten kwebbelen. Ze ging pas om kwart over een weg. Oma was geloof ik redelijk uitgevloerd maar ze bleef nog even wachten tot ik Scott had opgehaald van school. Die had op school een stoplicht gemaakt en er een liedje over gezongen. Oma neemt nog was mee (donderdag komt de monteur pas voor de wasmachine) en wij gaan naar honkbal. Tenminste, als Scott eindelijk zijn spullen bij elkaar heeft en Connor wakker is geworden. Het is mooi weer en de binnentraining is dichtbij en dus gaan we lopen. Connor geeft Scott weer een handje en Scott begeleidt hem de hele weg naar de Honkbaltraining in de Kombij. Amy ligt helemaal dubbel. Scott doet het weer goed op de training, hij is erg fanatiek. Op de terugweg doen de mannen 'klaar voor de start is... af' En Connor zegt het steeds na met zijn allerliefste peuterstemmetje. Scott geeft me steeds een knipoog en zegt dan 'ik kan wel harder lopen he, maar ik doe het niet, dat is niet leuk voor Connor he mam'. Thuis gekomen is het speeltijd en daarna Bob de Bouwertijd als mama het eten maakt en papa thuiskomt. Connor wil weer eens niet eten en dat maakt het eten er niet gezelliger op vanavond. Amy gilt na iedere hap dat ze er NU nog een wil en Scott probeert zijn verhaal te vertellen aan papa. Arme Scott. Gelukkig mogen ze daarna in bad en lezen we nog een verhaaltje van Jip en Janneke, of twee....

ZONDAG 12 MAART 2006, ze slapen uit!! De kids slapen uit tot half acht! Unbelievable! Na het douchen en badderen en het ontbijt kijken we nog onze Pertisau vakantiefilm, hij is heel leuk geworden, en dan gaan we naar de dierentuin. Het wordt Ouwenhands Dierenpark in Rhenen. Daar aangekomen zien de mannen meteen een bolderkar die je kunt huren en tja vooruit, dat doen we dan maar...
Ze hebben een reuzelol met z'n tweeen en het kost veel moeite om ze te laten zitten op hun billen of op hun knieen, vooral voor Connor is het te gevaarlijk om het niet te doen maar die is nou juist degene die ECHT niet wil luisteren. Het wordt steeds meer een boefje en we hebben dan ook besloten om iets strenger te gaan worden voor die kleine pretoog. Maar goed, we gaan beginnen met onze tocht. We starten bij de giraffen waar papa Erik staat van 25 jaar en mama en twee ukken. De een van 8 juli en de ander van 24 december, allebei jonger dan Amy maar een heeel stuk groter. Aan de andere kant zitten muizen en dat vinden de jongens allebei heel interessant. Het is moeilijk om ze te volgen ze 'vliegen' alle kanten op!
Vervolgens komen we de hele 'cast' van de Leeuwenkoning tegen! Wrattenzwijn 'Pumbaa' en stokstaartje 'Timon', de leeuwen zelf natuurlijk, zebra's, mandrils (hebben ze bijna nergens in Nederland), die kleine snavelvogels etc. Ertussendoor hebben ze een 'jungle gym' gebouwd, leuk als je kinderen hebt maar niet leuk als je geen kinderen hebt. Zo kun je nooit rustig naar de leeuwen kijken. We komen langs de uilen en waar eerst een winkeltje was is nu een 'kenniscentrum' waar allerlei schedels en vachten liggen. Een mevrouw vertelt over de verschillende gebitten en laat dit ook zien door bij verschillende schedels de tanden en kiezen aan te wijzen voor planten- en vleeseters. Scott luistert ademloos naar haar en weet er later nog veel over te vertellen. Sommige dingen wel op zijn manier; een giraf heeft meerdere magen mama, die overal zitten terwijl hij op zijn hele lichaam aangeeft waar die dan zouden moeten zitten! We gaan een hapje eten en Amy smeert haar hele koekje over haar gezicht uit, ze heeft er veel lol in. Twee schone broeken en eten later gaan we verder en zien we de rendieren, 'die kunnen vliegen he papa' en komen we langs de zeearenden waar we Scott proberen uit te leggen waarom ze 'vliegende deur' heten. Via de wasberen komen we in het berenbos waar ik Scott probeer uit te leggen dat er allemaal 'zielige' beren zitten maar hij en Connor hebben het veel te druk met de bolderkar. We zien ook nog een wolf lopen maar als we dichterbij komen dan is hij alweer verdwenen. Dan gaan we langs Huggies de ijsbeer met haar drieling die voor het eerst buiten zijn, wat een ukkies! Daarna volgen de apen die uit het water een appel halen, de kleine pandaberen en Connor en ik bewonderen een amoerpanter (Kijk mama nettuh pantu auto) (hij heeft thuis een auto die van voor tot achterklep bedrukt is met een panterfoto) terwijl Scott weer moet plassen!! We zien de pinquins die gevoerd worden, toekans en witte tijgers en de 'gewone tijgers' , we lopen door het apenhuis met de Orang Oetans met hun baby en Scott laat Connor heel schattig een zwemmende slang zien en wijst krokodillen en grote vissen aan. Heel ontroerend. Ook vinden ze de papegaaien en flamingo's erg mooi. We leveren de bolderkar alvast in, want deze moet voor 5 uur terug, en gaan snel nog even naar het berenbos. Hier is het lekker rustig en daardoor zien we eindelijk de wolven. Die zijn lekker aan het rondrennen, ze hebben net eten gekregen, en een probeert het eten van een van de beren af te pakken. Je kunt goed zien dat ze bang voor ons zijn en ik probeer Scott duidelijk te maken dat wolven niet zo zijn als in de sprookjes. Op weg naar de uitgang komen we nog langs de tijgers waar de een wil spelen en de ander niet. Wat een brul! Heftig! Het park sluit en wij gaan terug naar huis. We stoppen nog bij de McDonalds, altijd leuk, voor een happy meal en voor papa een speciale burger en voor mama weer sla. Thuis krijgt Amy eindelijk haar eten en dan is het toch echt bedtijd. Connor wil nog wel graag vertellen wat hij allemaal gezien heeft en Scott heeft ook nog heel wat te vertellen. Jammer dat het weekend al weer over is!

ZATERDAG 11 MAART 2006 Vandaag een 'doe' dag. Scott heeft de afgelopen tijd weer allemaal gaten in zijn broeken gemaakt en dat betekent dus nieuwe broeken! Mama gaat dus vandaag op broekenjacht en Amy heeft ook nieuwe shirtjes nodig. Het worden bijna alleen broeken voor Scott, weinig leuke shirtjes voor Amy. Wel veel leuke broeken maar ik hou me in...
De wasmachine centrifugeert niet meer goed en 's-middags houdt hij er vrijwel helemaal mee op! Dit is een huiselijk ramp en we zitten in alarmfase 1. Er gaan gemiddeld zo'n 2 a drie wassen per dag doorheen en nu dus niet.. We gaan gewoon over op 'vakantiesnelheid' dat wil zeggen, rompers en doeken en pyama's gaan meerdere nachten mee en voor de rest zijn we gewoon zuunig... De mannen eten 's-avonds zelfgemaakte pizza en mama eet sla....
Slaap lekker mannen! Morgen gaan we naar de dierentuin. Connor speelt al de hele week dierentuintje. Hij pakt het boodschappenwagentje en gaat dan lopen. 'Mama wat gaat Connor aannutdoen?' Nou verteld eens Connor. 'Connor gaatnaaruh diejetuin. Met mama, papa, Cott, Amy en Connur'. Morgen dus meer hierover...

VRIJDAG 10 MAART 2006 O what a night....Papa heeft iets verkeerds gegeten na zijn tennisavondje en zat vervolgens de hele nacht op het toilet... heel gemütlich al die geluiden...

In ieder geval heeft het een groots effect op deze vrijdag. Doordat de nacht maar weinig slaapuren gekend had was het heftig met opstaan. Scott stond ook niet erg op scherp en die deed alles trager dan traag.Connor wilde gelukkig meteen aangekleed worden zolang papa het maar deed en Amy deed ook niet moeilijk. Papa is daarna rustig op de bank geknald en ik deed de rest van het vuurwerk. Snel Scott weg brengen, die wilde graag op de fiets en dus vooruit met Scott op de fiets. Scott vindt het helemaal vet cool met mama op de fiets en babbelt er rustig op los met wat hij allemaal ziet en vindt. Kijk mama hier en kijk mama daar en mama weet je wat je moet doen als, nou dan moet je gewoon van boem, bam, paf. Allemaal stoere jongenspraat.
Als ik Scott heb afgezet op school en hij van iedereen even heeft gekeken wat hij/zij heeft meegenomen voor speelgoeddag (op vrijdag is het speelgoeddag en mogen alle kinderen speelgoed meenemen waar ze dan 10 minuten mee mogen spelen maar alle kinderen doen alsof ze er de hele dag mee mogen spelen) en dan krijg ik snel een kus.
Als ik terugfiets begint het te regenen en dat stopt pas weer om 2 uur! Yuk dus. Teruggekomen stuur ik Bob naar bed en ga ik beginnen aan de grote huishoudrace. Connor speelt lekker met zijn auto's en zijn koekjes en zet een kopje thee. Tussendoor wil hij graag dinken mama, dinken en om 10 uur heeft hij 'hommer' (honger). Amy wil het liefste zelf haar fruithap opeten maar dat gaat nog mooi niet door. Je moet haar echt vlug voeren anders begint ze toch te gillen! En alles gaat heen en weer, armpjes en beentjes en handjes en voetjes, alles onafhankelijk van elkaar.... kleine droppie. Ik maak Bob wakker en ga in de stromende regen Scott ophalen op de fiets. Ik ook altijd met mijn goede ideeen!! Ik neem maar wel een regenjas voor hem mee en vergeet die voor mezelf. Terug thuis is het tijd om te eten en voor Bob om even te douchen. Scott eet wel 4! boterhammen en Connor 2! Dat wordt nog wat, ik heb nu al nachtmerries over honderden broden die me thuis opwachten. Connor mag daarna naar bedje toe en Amy gaat ook even slapen. Bob gaat toch nog even naar zijn werk maar beloofd snel weer terug te zijn. Isabelle komt langs en gaat samen met Scott Play Station spelen. Ze heeft er al snel genoeg van, maar Scott niet. Die kan rustig de hele dag spelen als dat zou mogen. Als het stopt met regenen stuur ik ze naar buiten waar ze zich vervelen tot ze met Lisette de kranten mogen rondbrengen. Dat is pas echt vet! Bob komt thuis en dan gaan we met zijn allen boodschappen doen. Hij een kar en ik een kar. Hij met Connor erin en ik met Amy en Scott helpt met het erin doen van de boodschappen. Daarna eten we soep. Wij groentesoep en de mannen SpongeBob soep. Ze vinden sinds de 'figuurtjes'soep (we hebben ook Bob de Bouwersoep) leuk om soep te eten. Daarna naar bed en Connor wil nog 'een stukje water drinken' en nog een verhaaltje van Jip en Janneke. Het worden er uiteindelijk 4.

DONDERDAG 9 MAART 2006. Connor gaat vandaag voor het eerst naar de Peuterspeelzaal. Het is haasten vanmorgen en ik ga niet naar mijn werk. Ik heb nog steeds koorts, maar mama's mogen niet in bed liggen... genoeg over mij. Connor gaat helemaal vrolijk naar de Peuterspeelzaal. Eerst brengen ze Scott naar school en daarna is hij aan de beurt. Er staan binnen zo'n 6 loopauto's op een rij en hij is de eerste die binnenkomt in het lokaal en hij is helemaal door het dolle. Hij pakt de een na de andere, zet ze allemaal in een kringetje etc. Als papa vraagt om een kus dan heeft hij het daar eigelijk veel te druk voor. Amy en ik blijven lekker thuis, we spelen en giechelen wat en voor we het weten mogen we de regen weer in om Connor te gaan halen. We gaan keurig om 11.45 naar binnen en daar blijken veel van de ouders hun kind al weer opgehaald te hebben! Even wennen hoor, hoe het daar nou precies werkt! Connor heeft het nog veel te druk met de auto's en met veel moeite krijg ik hem mee. Juf Francesca en Juf Els vinden dat het heel goed gegaan is. Ze hebben in de kring fruit gegeten en daarna buiten gespeeld en hij heeft nog een mooie letter C van Connor geknutseld en ze hebben niks aan aanpassingsproblemen gemerkt. Wel hebben er waarschijnlijk kinderen in zijn wangen geknepen wat ze niet hebben gezien?! Hmm, ik hou het maar in de gaten voorlopig...
Als we naar de auto gaan wil hij op 'cott te plek' maar sinds de nieuwe autostoeltjesregels durf ik dat niet onder de ogen van de politie (het politiebureau zit daar) te doen en dus is Connor boos!
Thuis blijft hij op alles 'nee' roepen en is heel erg overstuur, het is duidelijk dat het met de Peuterspeelzaal te maken heeft maar ik krijg er niet uit wat. Hij kalmeert wat als we een broodje eten en Amy haar pap naar binnen grobbelt. Maar hij raakt volledig in paniek als ik uit zicht ben. Papa komt thuis en dan is alles weer goed en hij brengt hem meteen naar bed. 's-middags komt Scott ook thuis en gaan we als Connor weer wakker is nog even met zijn allen naar het tuincentrum. Connor babbelt de babbelt weer wat af met alles wat hij ziet, 'o veel bloemen' etc.
Erg lief. het avondeten valt de mannen geloof ik wat tegen.... eens een keer geen tatties maar gewoon pasta en groente...
Oef, nou gelukkig wel in bad, lekker de badkamer onveilig maken en dan toch maar snel naar bed..

WOENSDAG 8 MAART 2006. Ik kan wel zeggen dat het regenachtig is vandaag... het regent en het regent en het regent.. het is vandaag gewoon niet droog geweest. Vandaag gaat Scott een half dagje naar school en hang ik wat rond in huis met de ukken tot ik Scott weer kan ophalen. Mijn keel doet nog steeds erg zeer, ik heb lichte koorts en mijn hoofd tolt ook maar hij zit er nog op. Ook gaan de pakken zakdoeken lekker snel op. Connor is lekker aan het spelen en zet thee en deelt koekjes uit. Hij is ook nog erg bezig met de wintersport en vooral met de 'herrietractor'. Amy haar watervlokken drogen lekker op waarbij het badje van gisteravond met havervlokken zeker weer geholpen heeft. Bob had nog even gevraagd op school welke voorstelling Scott nou geweest was maar ze zijn helemaal nergens naar toe geweest!? Scott heeft dus een echte 5-jarige fantasie!
Als we Scott gaan ophalen zijn we al doorweekt voor we in de auto zitten. Arme Amy en arme Connor... Scott had voor vandaag eigenlijk afgesproken met Julius maar zei gisteren en vanmorgen luid en duidelijk dat hij daar helemaal geen zin in had! Nou lekker dan! Toen ik dat voorzichtig had doorgegeven aan de mama van Julius kwam Scott doodleuk aanzetten met Joelle.. of zij bij hem mocht spelen. Lekker pijnlijk.. Anyway, Joelle ging mee naar huis. Ik heb pannenkoeken gemaakt voor ze en toen gingen ze doktertje spelen. Connor wilde ook graag meedoen maar liep natuurlijk weer danig in de weg bij het aanbrengen van het verband en het opnemen van de hartslag. Hij liep ook steeds de wachtkamer uit en wilde de thermometer niet meer teruggeven. Gelukkig zijn ze nog niet zo slim om hem dan maar geheel in het verband in de wachtkamer te zetten...
Ze hebben echt heel lief gespeeld, van mij mag Joelle iedere dag komen.
Ik wilde om half zes bij de verjaardag van Daan zijn (hij is vandaag 15 geworden) maar natuurlijk net als je de twee ukken hebt aangekleed, jas aan, muts op... ja hoor.. een poepbroek.. en daarna? Natuurlijk de ander ook... Pfff... uiteindelijk zijn we er wel gekomen en konden we Daan feliciteren en hem zijn kado gegeven. Carolien had weer allemaal lekkers in huis en Scott en Connor hebben zich ongans gegeten aan 'kroekroe' (kroepoek). Amy werd steeds bozer en bozer dat iedereen aan het eten was en zij niet dat ze het op het gillen zette.. gelukkig had ik een potje meegenomen. Lisette heeft haar ook nog eten gegeven en heeft echt het laatste beetje uit het potje geschraapt om maar niet weer met een boze Amy te zitten. Gelukkig vond ze het dekseltje van het potje ook leuk. Scott en Connor hebben Menno nog als klimrek gebruikt en Scott zei bij het naar bed gaan dat hij gelukkig 'ietsjes' sterker was dan Menno... hoe bedoel je 5 jarige met fantasie? Hij is trouwens heel aanhalig en een beetje stout maar dan weer heel aanhalig dat kleine mannetje. Nou morgen weer een dag, hopelijk voel ik me dan beter en zonder koorts.

DINSDAG 7 MAART 2006 Connor heeft een 'nee-dag'. Die is dus erg moe. We gaan vandaag eerst stemmen. 'Mama, ga je aan ut doen' We gaan stemmen Connor. 'Temmen?' Ja. 'Waar is dat voor mee?' Nou, leg dat maar eens uit aan een twee en een half jarige... Daarna gaan we naar Prenatal waar Connor ruziet met een jongentje omdat HIJ in de helikopter wil. Na een tijdje heeft hij daar ook weet genoeg van en wil mij helpen en gaat zelf kleding uitzoeken die hij leuk vind. Hmm...helpen he.. Als we naar huis gaan krijgt Amy het te kwaad. Niets helpt meer, geen drinken, geen speentje, geen eten. Helemaal niets... ze huilt de hele weg terug en ze blijft ontroostbaar als ze uit de auto is en thuis binnen heen en weer gewiegd wordt. Ik maak snel alles los want ik ben bang dat er iets verkeerd zit maar nee hoor.. Na nog 15 minuten keihard huilen valt ze in slaap, mij geheel in verwarring achterlatend. Connor gaat dus wat later dan geplanned naar bed toe en moet ik daarna al snel weer wakker maken om Scott te gaan halen.. dat vinden Connors niet leuk!
Scott is erg bozig als ik hem ophaal maar als ik zeg dat ik daar nu ECHT genoeg van heb, draait hij bij en is hij de rest van de dag poeslief. Lisette komt ook nog langs en wordt belaagd door de twee plagen nadat ze de wintersportfoto's heeft bekeken. Connor denkt zelfs grappig te zijn door een slok drinken te nemen en het dan weer uit zijn mond te laten lopen op haar broek!
Dat kost hem een verontschuldiging...
Scott verteld 's-avonds nog even doodleuk dat hij vandaag naar de woestijn is geweest, we denken aan een grapje maar hij verteld er even bij dat bijna iedereen zijn papa of mama bij zich had en het blijkt een voorstelling geweest te zijn waar ze met de bus! naar toe zijn gegaan... Hallo?!? Waarom wist ik dat niet? Gaan we morgen maar eens uitzoeken!

MAANDAG 6 MAART 2006. Ik voel me grieperig en moe. Amy heeft gelukkig de hele nacht gewoon doorgeslapen. Scott gaat ook maar niet naar school vandaag en Connor zijn eerste keer peuterspeelzaal stellen we ook nog maar even uit. Er moeten vandaag tig wassen gedraait worden. Tja moeder kunnen niet ziek zijn. 's-middags met Scott naar honkbal en ik ben dolgelukkig dat Inge Connor bezig wil houden want die is helemaal door het dolle en 'ook meedoen' roept hij steeds. Hij staat helemaal te springen en heeft af en toe een 'bibber' zo hyper is hij. Dat gaat wat worden de komende tijd! Als Bob thuiskomt gaan we Isabelle eindelijk haar kadootje geven en het wordt al snel wat later en Inge stelt voor om patat te bakken. Nou ok, nog een keer dan... Maar hierna eten wij even geen patat meer... Sorry Connor, geen tatties meer...
(maar dat vertellen we hem nog maar niet) O ja, Connor wilde graag naar boven de trap op maar dat mocht niet van mij. Gaat slimpie naar Max toe en vraagt met zijn allerliefste stemmetje: Max, mee mij boven toe? Wat een slijmbal he...

ZONDAG 5 MAART
Dag van de chaos vandaag. Gisteravond vrijwel alles al in de auto gezet, zodat we vroeg weg kunnen. Bob had de wekker op zijn telefoon aangezet maar vertrouwde het niet zo en werd dus bijna ieder uur wakker… en uiteindelijk stond hij toch nog een uur ‘te vroeg’ op… ach ja, zo erg was dat niet want zodoende zaten we uiteindelijk om half zeven in de auto! Wel grappig zo’n compleet stil hotel waar de kat naar binnenkwam toen Bob de deur opendeed om de laatste spullen inclusief fleece dekens in de auto te zetten. Slaperige cq slapende kinderen aankleden, ontbijt maken om mee te nemen en huppetee naar buiten in een sneeuwbui en de auto in…
In het donker wegrijden en dan de stem van Connor horen; papa, ga je aan het doen?
Nou we gaan naar huis rijden vandaag. Naar huis? Ja Connor. Scott zit geheel duf om zich heen te kijken met een twinkeling in zijn ogen, want het is toch wel spannend. Amy heeft een fles gehad en is binnen 2 minuten weer in slaap. Dit blijft ze ook vrijwel de gehele dag, onze superbaby met watervlokken!! Het sneeuwt behoorlijk als we wegrijden en het is heel sprookjesachtig zo buiten. Dit verandert als we de snelweg opgaan. Die is dus gewoon wit ipv zwart. Maar het valt nog mee tot we richting Duitsland komen, er lijkt hier wel een meter meer sneeuw te zijn gevallen en het is lastiger om vooruit te komen, ondertussen sneeuwt het nog steeds. We hebben geluk, als we richting Munchen draaien komen er net twee sneeuwwagens aan. Zo maken we heel wat (veilige) kilometers de goede kant op. Als we zo achter de sneeuwwagens opeens een file tegenkomen proberen we zo goed mogelijk achter de sneeuwwagens te blijven maar iedereen wil natuurlijk achter deze jongens aan en deze mensen zijn zwaar geirriteerd aangezien ze al ik weet niet hoelang daar staan. Best een eng moment al die glijdende auto’s die gaan (voor)dringen of juist niet…want er zijn heel wat auto’s die na een tijd in de sneeuwbui te hebben gestaan gewoon niet meer weg komen! Deze mensen staan dus gewoon midden op de rijbaan stil! Ook op de vluchtstrook staan veel auto’s compleet ingesneeuwd. Onze grote vrienden de sneeuwauto’s gaan de snelweg af via een afrit waar alleen de politie, brandweer en onze vrienden afmogen. We gaan erachteraan. Bob wil niet stilstaan, bang om ook niet meer weg te komen. Zolang we blijven rijden gaat het goed. Blijkbaar zijn er nog meer mensen die zo denken want er zijn er nog 4 voor ons die ook afslaan. Of ze duits zijn of niet kunnen we niet zien aan de ingesneeuwde kentekenplaten. Wat zijn we blij met ons navigatie systeem!! We rijden door velden heen waarbij we alleen de zwarte puntjes van de hectometerpaaltjes kunnen zien en we zijn blij dat we achter de anderen kunnen aanrijden door de sneeuwstorm. Op het navigatie systeem zien we dat we richting een weg rijden die parallel ligt aan de snelweg naar Munchen/Salzburg. Mooi! Ik zie tussen de bomen nog een groot hert staan maar we kunnen echt niet stoppen, er zitten auto’s achter ons. We zien hoofden van mensen die bezig zijn om hun stoep schoon te vegen met sneeuwscheppen of mensen die een soort sneeuwverplaatsers hebben die op grasmachines lijken of een kleine tractor. Sneeuw sneeuw en nog eens sneeuw valt er. De ruitenwissers raken steeds vol met ijs en moeten af en toe schoongemaakt worden anders zie je niks meer.
Als we weer bij de snelweg komen kunnen we rustig doorrijden. Er is maar een baan vrij maar het rijdt! We besluiten om via Stuttgart te rijden aangezien via Nurnberg allerlei grote files staan. We zien veel auto’s en vrachtwagens ingesneeuwd staan en mensen die midden op de snelweg hun sneeuwkettingen om staan te doen omdat ze anders niet meer wegkomen! Ook veel auto’s die ontspoort zijn en ongelukken. Hoe dichter we richting Stuttgart komen des te beter wordt de weg. Er ligt hier wel heel veel sneeuw maar de weg ziet er goed uit met maar twee rijstroken maar wel goed. We stoppen ergens bij een Raststatte maar meer dan een plaspauze wordt het niet. Het ziet er bar ongezellig uit en ze hebben geen tatties. Op naar de volgende… De volgende ziet er veel beter uit! Met een leuke kinderglijbaan en tekentafel en schoon. Ze hebben ook leuke speeltjes bij Amy’s luierverschoontafel. Het eten ziet er ook een stuk beter uit. De jongens kunnen zich even lekker uitleven voor ze de auto weer in moeten, (nog 5 uur te gaan) want we willen nu eerst weer 3 uur rijden voor de volgende stop. Na het eten en verschonen en spelen (Connor heeft een grote groene emmer gevonden die hij niet meer wil loslaten, hij gaat er zelfs de glijbaan mee af) krijgen de mannen nog een mooie Polizei- en Feuerwehr auto en gaan we weer onderweg. De Lollifanten film gaat aan en dat zorgt voor veel gegiechel achterin bij Connor zijn favoriete film. We kunnen vanaf hier gewoon lekker doorrijden dus dat is gunstig. We stoppen bij Hunxe-Ost bij een erg leuke Raststatte voor het avondeten. Het is net een La Place, het zou zo gekopieert kunnen zijn. Ze hebben hier ook een glijbaan en klimtoestel met lachspiegels maar de kleine mannen zijn vooral geinteresseerd in het treinbaantje van Brio dat uitgezet is. Ze hebben op een gegeven moment zelfs ruzie met een jongetje die probeert om ‘hun’trein kapot te maken. Het jongentje wordt zo boos dat hij Scott hard gaat slaan maar Scott blijft gewoon stoicijns staan en is later alleen boos omdat zijn trein nu door de war is. Ik blijf er nu maar een beetje bij staan, het is best lastig als andere ouders niets doen en alleen maar zeggen; nou Mees, niet doen hoor. Na het eten gaan we weer snel de auto in, valt Amy weer in slaap en rijden we naar huis. Scott valt nu in slaap maar tot onze verbazing blijft Connor gewoon wakker. We halen Tigger en Spirit op, waarbij Spirit tijdens het rijden zijn hoofd in mijn arm verstopt en Tigger op het dashboard staat te genieten van het uitzicht tijdens het rijden.
Nou, om 11 uur thuisgekomen en snel alles uit de auto, kinderen naar bed en slapen… Amy heeft zoveel geslapen dat we bang zijn dat ze niet gaat slapen vannacht maar ze slaapt gewoon de hele nacht door! Superbaby, superkids, supervakantie!!

ZATERDAG 4 MAART 2006. Het sneeuw… en het sneeuwt heel heftig. Er wordt overal gewaarschuwd voor de enorme sneeuwbuien en de hele duitse autobahn is een grote chaos. Het ziet er erg heftig uit en we besluiten na het ontbijt om de ANWB te bellen. Die zeggen: niet gaan rijden als je het ook maar enigszins kunt uitstellen. Ook de duitse nieuwsdiensten zeggen dit en Herr en Frau Furtner willen ook liever niet dat we op pad gaan.
Ook Erik de sneeuwman is behoorlijk groter geworden vannacht.
We besluiten te blijven, en achteraf zijn we ook erg blij dat we dit gedaan hebben. Een grote chaos met files à 60 kilometer stilstaand verkeer. ’S-Avonds staat alles nog vast. Wat een ellende. In Pertisau sneeuwt het ook behoorlijk maar nadat we alles weer hebben uitgepakt en in onze skipakken de sneeuw ingaan blijkt het toch wel leuk te zijn. Ach ja, een dag extra vakantie is natuurlijk altijd leuk! Er ligt zoveel sneeuw dat het van de heuvel afglijden niet meer lekker gaat… je staat gewoon vast in de sneeuw! Ook de slee is erg zwaar om vooruit te trekken. Gelukkig komt er na een tijdje een waterig zonnetje door en dan is het meteen weer lekker. Amy wordt ook wakker en is een tijdje erg vrolijk om vervolgens aan te geven dat ze er echt wel genoeg van heeft. Het is vandaag wel een beetje te koud om haar buiten haar warme voetenzak te hebben en de jongens zijn ook al aardig bevroren en dus besluiten we om maar via het dorp terug te lopen en niet via de langlaufloipes (was wel erg zwaar).
Connor is helemaal kansloos moe al zegt hij zelf van niet en roept hij maar steeds dat hij tatties wil… tja, dat zegt hij ook iedere ochtend tegen de meisjes die ons eten komen brengen. Was wollst du trinken? ‘Tatties?’. Du bisst so ein susser Kerl! ‘Tatties?’ etc. etc.
Connor gaat dus tukken en Amy ook. Maar Scott is helemaal wakker en papa gaat met hem naar de rodelbaan. Maar eerst wil Scott nog even Isabelle bellen, zij viert morgen haar verjaardag en daar kunnen we nu niet bijzijn. Grappig gesprek tussen die twee, net Jip en Janneke. Als Bob nog even meld dat we haar kadootje dan zullen geven als we terug zijn roept Scott zwaar geirriteerd naar hem dat hij niets mag zeggen. ‘want ze mag helemaal niet weten dat ze een kadootje krijgt! Niet verklappen papa!’ Eerst met het sleetje erheen, dan het sleetje in de schuiver van de tractor en dan zelf in het treintje achter de traktor en dan brengt de tractor je helemaal naar boven. Helemaal spannend, vooral om daarna in vliegende vaart weer naar beneden te gaan!
Ze zijn er helemaal vol van en als ze terug bij het hotel komen, wordt Connor nog snel even gepolst om mee te gaan. Nou die wil dat wel, en dus gaan ze nu met zijn drieen. Scott wil niet alleen op de slee en dus gaan ze met een slee naar beneden. Whoepie… Connor is vooral vol van de tractor die hij ‘herrietractor’ noemt. Tja, anders komt-ie natuurlijk niet boven!
’s-Avonds helemaal moe aan tafel voor WEER ons laatste eten in het restaurant. Herr Furtner geeft ons de raad om zo vroeg mogelijk weg te gaan aangezien er in de loop van de ochtend steeds meer mensen uit dalen op dezelfde weg zullen komen. Ze zetten ontbijt voor ons klaar ’s-Morgens als we besluiten om half zeven te gaan ontbijten.

VRIJDAG 3 MAART 2006
Vandaag onze laatste dag en het is helemaal bewolkt. De weersverwachting is ook niet gunstig.. bewolking, ’s-Middags evt. wat zon en er komt een enorme storm aan met een pak sneeuw. Het schijnt in Duitsland nogal heftig te zijn en daar zitten wij vlak bij. Sneeuw, storm, ijzel en hagel dus morgen.. Maar goed, balen dat het de laatste dag zo slecht weer is. We denken er eerst over om naar iets toe te gaan waar je naar binnen kan maar we besluiten toch maar om eerst naar de skipiste te gaan en dan zijn we evt. zo weer terug. Amy heeft er vannacht weer zo’n 100 watervlokken bij gekregen en is nu echt ons stippekind. We zitten wel allemaal in de lappemand hoor. Amy dus met een verkoudheid en de windpokken (zo noemen ze de waterpokken hier), Bob en ik allebei met een zere keel en overal spierpijn, ik heb ook nog pijn in mijn maag. Connor is snotverkouden en klaagt overal over en Scott heeft diarhee. Gezellig zootje die familie Prins. Oke, ontbijten dus nadat we allemaal aangekleed zijn en Connor overal nee op zegt. O nee he, zegt Scott, Connor heeft weer een nee-dag. Een broodje slag wil hij aan het ontbijt maar als ik dan van boven de slag heb gehaald (Scott is ondertussen al twee keer naar de wc geweest) en een bootie (broodje) slag (hagelslag) heb gemaakt dan wil meneer opeens toch maar niet. ‘Bij me zitten’ roept hij dan. Dit betekent dat hij bij JOU wil zitten en het is dus niet de bedoeling dat je naast hem komt zitten..
Anyway, na een hoop gehannes gaan we naar de piste op de slee via de loipe en Amy ligt lekker te tukken. Het is berekoud op de piste en als we na een uurtje besluiten dat dit de laatste keer met het panekoekensleetje is, breekt de zon door en gaan we natuurlijk niet meer weg.. Scott gaat steeds sneller en harder naar beneden en ook samen met papa is een topper. Connor is wel erg moe en we gaan wel vroeger dan anders weer terug naar het hotel. Het blijft mooi weer met wel een koude wind maar Connor is zo moe, die kan echt niet meer al denkt hij zelf van wel. We eten wat op het balkon en Scott vind dat alle wolken weg zouden moeten en op mijn verhaal over hoe de dieren en planten en bomen dan eten en drinken moeten krijgen zegt hij, ja dat is wel zo maar vissen niet. Die hebben geen water nodig. Maar eh, Scott ze kunnen toch niet zonder water leven. Neehee maar ze hebben het niet nodig om te eten of drinken… Kinderlogica is zo geweldig. Goed Connor, slapen gaat hij… al kost dat wel wat moeite om hem zover te krijgen.
Zo Amy ook tukken en dan kan mama even op balkon zitten terwijl papa en Scott een sneeuwman maken. Er is een heel verhaal waarom ze geen twee ronde bollen konden maken en dus word het een ijsman. Eerst stond hij maar toen viel hij van zijn sokken en toen hebben ze hem op de wc gezet…ook kreeg hij een hoed van ijs en maakte Scott ook wenkbrauwen voor hem. Volgens Scott heet hij Erik en is het een meisje want hij mocht geen piemel hebben van papa… (niet zo gek, er zat zowat een hele bejaardensoos toe te kijken aan de kant)
Amy werd als eerste weer wakker en heeft wat meegekeken naar de verschrikkelijke sneeuwman. Later heeft papa even op haar gepast en ging mama even shoppen en is via de andere loipes teruggelopen. Toen ik terugkwam vertelde Scott dat de TV die ze gemaakt hadden voor de sneeuwman niet goed meer was. Hij ging nu een flat bouwen. Later, toen Connor ook buiten was hebben ze besloten om toch maar weer een TV te maken. MET afstandbediening.. die heeft Scott op het laatste moment er nog even bijgemaakt.
De mannen gaan daarna even kansloos voor de TV en dan is het tijd voor het ‘galadiner’.
Het is weer lekker en meteen het einde van onze vakantie… Wat gaat zo’n week toch hard maar gelukkig lijkt de week zo wel langer dan thuis. En zo hoort het tenslotte ook. De mannen willen niet slapen en giechelen de hele tijd met elkaar, erg leuk om te zien dat ze steeds meer samen gaan doen. Morgen gaan we terugrijden. Het schijnt onderweg erg heftig te worden met veel mensen die terugkeren naar Nederland en daarbij zware sneeuw en ijzel. We zien wel wat het gaat worden. Voorlopig gaan we eerst kijken of we een ‘rustige’ nacht krijgen zonder zware bewolking en overdrijvende Amy huilbuien.
Lekker tukkie doen…

DONDERDAG 2 MAART ’06 Stoere mannen en deaftig…

Vanmorgen was er geen wolkje te vinden en dus probeerden we zo snel mogelijk op te staan na onze onrustige nacht want Amy zat niet op slapen vannacht. De watervlokjes van Amy hebben vannacht ook vriendjes erbij gemaakt en ze zit echt helemaal onder. Gelukkig (nog) niet zoveel in haar gezicht maar er zitten er wel honderd op d’r billen en op d’r lieve zachte bolletje. Connor is weer als eerste wakker en komt bij ons in bed en vraagt daarna of hij weer in zijn eigen bed mag. Hij probeert zelf nog wat te slapen maar besluit dan toch maar te gaan spelen en zijn broer wakker te maken. (kott, ga je aan ut doen?) De mannen zijn niet echt handelbaar meer. Het is allemaal veel te leuk en ze zijn veel te ongeduldig om nog te luisteren. Poeh he, dat valt ff niet mee na zo weinig slaap en een beginnend griepje. Ik hoop maar niet dat het doorzet. Na het ontbijt gaan we weer onze skipakken aantrekken en hupsakee naar buiten. Scott vraagt nog wel aan papa of hij vandaag alsjeblieft mag skien.. We gaan deze keer niet over de straat maar via de langlaufloipes naar de kleine skipiste en daar ‘schlitten fahren’ zoals ze hier zeggen. De mannen hebben een ongelofelijk lol op hun kleine schep-sleetjes en ze komen met z’n tweeen heel ver op de gewone slee van het hotel. Ze hebben nog bijna een aanvaring met het ‘Bobo treintje’ maar Scott lost het goed op door te blijven kijken en te remmen. Ze zijn dan al heel ver weg dus zelf iets doen lukt niet meer, Scott is de redder in nood. Goed gedaan Scott!
Ze kunnen er geen genoeg van krijgen en Amy blijft lekker tukken dus ze kunnen rustig hun gang gaan. Hun brillen willen ze alleen op voor de foto en dan zien ze er wel heeeel stoer uit. Vooral Connor trekt een kop alsof hij Tomba la Bomba zelf is. Papa gaat ook wel honderd keer naar beneden met de slee-schep zowel alleen als met een van de twee mannetjes op zijn buik. Connor vind het vooral erg leuk om achterstevoren naar beneden te roetsjen en dan nog even te zwaaien. Het resultaat is dat hij regelmatig over de kop gaat maar dat kan hem echt niet schelen. Hihi, nogguhkeer… Ook leuk is achter elkaar aanrennen en elkaar laten struikelen over over elkaar heen duikelen. Connor loopt ook regelmatig weg in de hoop dat er iemand achter hem aankomt, terugkomen uit zichzelf doet hij alleen niet. Daar ga je dan met pedagegoochel om dit soort gedrag te negeren…
Ook mama gaat nog even in vliegende vaart met Scott naar beneden.
Als Amy wakker is en ze haar eten heeft gehad en wat heeft rondgekeken, wordt het af en toe wat kouder op de piste en dus zeker voor Amy te koud. Connor is dan ook al wel errug moe en wil vooral ‘burtje’ eten (Beertjes van wijngum, Goldbaren genaamd). ‘nogguh burtje’ klinkt dan ook erg grappig. We gaan naar hotel Pfandler en zitten daar lekker op het terras en eten daar wat. De jongens uiteraard tatties en Connor wil perse zijn skipak uit…lekker handig zo buiten en Scott is boos omdat hij nog sleetje wilde rijden en zit boos voor zich uit te staren. Hij houdt het niet lang vol en al snel verteld hij over zijn avonturen met de slee.
Tijd om via de loipes weer naar het hotel te gaan en Scott gaat het laatste stukje zelf met de slee en glijd zowaar een ligstoel om…oepsie…
Tijd voor Connor en Amy hun middagslaapje en mama doet mee en papa en Scott gaan Pluk van de Petteflet kijken via de PS2. Om half vijf gaan papa en Scott nog even bij Manfred een braadworst en gluhwein halen want vandaag is er ‘Wintergrillen’ en staat Manfred achter de BBQ buiten bratwurst te grillen en uit een grote ketel gluhwein te schenken.
Als Connor ook wakker is dan gaan de mannen nog even spelen met hun kleine zusje en met hun grote papa maar daarvan raken ze zo door het dolle dat we ze maar even Ernst en Bobbie laten kijken. En daar zitten ze dan als twee makke schaapjes voor de televisie. Wie zijn hier de baas? Nou dat zijn duidelijk Ernst en Bobbie…
Tijd voor het avondeten en als we bij onze tafel komen ligt er voor Amy een muziekdoosje, waarvan Connor zeker weet dat het voor hem is… ‘Ook mettuhamypeeltjepelen’ Gelukkig zijn daar nog de kleurpotloodjes en komt de schnitzel en pommes er al snel aan. De schnitzel is zelfs al voor ze in stukjes gesneden… lief he. Zo komen wij ook wat meer aan eten toe zeggen ze erbij. Hoe langer je hier zit des te beter stemmen ze alles op je af. Echt grappig, dat gaat hier iedere keer zo. Scott wordt een beetje baldadig en we vertellen hem dat hij wat deftiger moet doen… Nou hij laat inderdaad zien dat hij een ongelofelijk deftig hoofd op kan zetten.. Connor probeert het ook te doen maar die doet het met zijn tong uit zijn mond… hoe deftig kan je zijn? Als Scott hem probeert duidelijk te maken hoe het moet zet hij zijn meest ondeugende hoofd op… dan kijkt hij onder zijn wimpers door en draait zijn ogen een beetje weg. Na het delen van het toetje (Scott vind het heel oneerlijk dat hij geen toetje krijgt, en het kost heel wat moeite om uit te leggen dat het bij Connor staat maar dat hij meer krijgt) stappen we snel op want we zijn allemaal moe…. Naar bed naar bed zei Duimelot… Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz O ja, Oma Ageeth belt nog om te vertellen dat alles goed gaat met Tigger en Spirit en dat er thuis ook sneeuw ligt.

WOENSDAG 1 MAART 2006 alweer….
Wat een dag zeg! Het ziet er erg zonnig uit buiten maar helaas is de bewolking sneller voor de zon dan wij buiten zijn. Nou dat is natuurlijk ook niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat Amy zwaarverkouden ons weer een paar uurtjes wakker heeft gehouden vannacht, Connor weer uit zijn bedje kukelde en Scott ECHT kan snurken en ook zijn lange stelten steeds uit bed gooit en zichzelf er bijna achteraan in zijn slaap. Connor is als eerste wakker en roept dan steeds als je even je ogen dicht doet, ‘nee!!! Wakker…’ Tja, dan zit er niets anders op dan met een slaperig hoofd half in coma daaraan tegemoet te komen. Amy is de volgende die begint te kraaien in haar bedje. Scott wordt vakkundig wakker gemaakt door Connor. ‘Kott, waakkerworduh’ De mannen hadden eigelijk in bad gemoeten gisteravond maar dat zou echt kindermishandeling zijn geweest met die moeie mannetjes en dus mogen ze douchen met papa. Nou, dat vinden ze wel wat hoor! Ze proberen als echte mannen de verschillende stralen uit en op je rug zijn ze ‘wooow’. Amy heeft een poepbroek tot aan haar nek en dat houdt de gemoederen wel even bezig. De mannen krijgen dan ook maar alvast een banaan, terwijl papa en mama druk bezig zijn met wassen en spoelen. Dan is het tijd voor het ontbijt, alle broodjes verzamelen….. Scott brengt ze graag allemaal naar de tafel en hij eet ze ook graag allemaal op. De nutella is veruit favoriet. Geen muesli vandaag. Connor wil helemaal niets meer eten ook geen ‘museli’.
Dan gaan we omkleden en naar buiten. Zoals gezegd is het bewolkt maar windstil en aangenaam weer. We gaan naar de ski winkel om een rugzak te ruilen en doen dat tegen een Bobo rugzak en Bobo sokken. Bobo is DE vet coole pinquin van ski-school Leithner en Scott wil graag skieen. Nou ok dan nog maar een keer proberen. Vorig jaar begon hij heel enthousiast maar had het na 10 minuten prive-les helemaal gehad maar dit jaar durft hij opeens heel veel en we besluiten om hem dat uurtje te gunnen. Snel schoenen passen, skies en stokken erbij en huppetee naar de skipiste waar Scott dan binnen 15 minuten les gaat krijgen. Deze keer vindt hij het helemaal geweldig en het gaat hartstikke goed. Doris geeft hem les en hij luistert ook naar haar en hij begrijpt alles wat ze zegt ookal is het hartstikke duits.
We zien hem bochtjes proberen (express of per ongeluk?) en met het skiliftje gaan en erg druk bezig zijn. Zelf gaan we sleetje rijden en met het ‘schepje’ naar beneden. Amy mag ook een paar keer mee. Connor zonder vrees vind het helemaal geweldig en stort zich steeds naar beneden. ‘klaarstart tisaf’ roept hij steeds. En ‘papa klaar?’ Het is best koud als zich dikke wolken gaan aandienen en Amy krijgt het steeds kouder. Scott zijn uurtje is afgelopen en hij wil natuurlijk nog even laten zien dat hij een bocht kan maken en een hele mooie pizzapunt kan maken en zo heel goed kan remmen. Nou voor ons is het meer alsof hij alle remmen los heeft gegooid! Goed hoor! TROTS!! Ons kind…
We brengen de skies terug naar Leithner en lopen door naar Schlecker om te kijken of ze daar plastic zakjes en nieuwe babydoekjes hebben. Scott vraagt waar zijn skies zijn…. Hij dacht dat hij ze mocht houden en is zwaar aangeslagen door het nieuws dat ze maar geleend waren.
Als ik naar buiten kom van Schlecker sneeuwt het behoorlijk, en lopen we flink door naar hotel Furtner. Snel naar binnen en alle natte spullen uit in de gang. We bestellen wat te eten en daarna is het slaaptijd voor de kleintjes. Scott en papa gaan nog evenop stap en daarna spelen op de PS2. Mama probeert buiten op het balkon wat zonnestraaltjes te pakken te krijgen maar die willen niet echt komen maar het is des te kouder. Om half zes worden de twee ukken eindelijk wakker gemaakt en mogen ze nog een uurtje spelen voordat we al weer aan tafel mogen. Amy heeft verdacht rode vlekken en tegen de tijd dat we naar bed gaan zien we dat het er steeds meer worden… waterpokken. Het zou vreemd zijn geweest als ze niet aangestoken zou zijn geweest door Connor maar moet dat nou net nu? Ze eet er in ieder geval niet minder om en de jongens eten weer schnitzel und pommes en wij allebei een ander visgerecht. De jongens lopen de hele tijd te geiten met zijn tweeen en lekker samen te spannen. De twee giechels gaan toch echt zo snel mogelijk naar bed want we willen graag Amy nog even in bad doen voor de watervlokken all over the place zitten. We horen ze telkens giechelen vanuit de badkamer, ze doen een kiekeboe spelletje. Niet handig maar wel erg leuk om te zien hoe ze steeds meer met elkaar gaan doen en bedenken en zoveel lol hebben met samenspannen. Ze liggen echt helemaal in een deuk om elkaar en zijn niet rustig te krijgen. Poeh he, pas na een ernstig verhaal dat Amy de watervlokken (door Scott bedacht) heeft en ze zich echt niet lekker voelt zijn de mannen genegen om het wat rustiger aan te doen. Prompt vallen ze allebei in slaap en Amy ons kleine watervlokje na haar flesje ook. Oogjes dicht en snaveltjes toe…. Slaap lekker….
Wij proberen nog wat te lezen en ik maak deze blog maar van ons allebei vallen de kleppen ook dicht… Gute nacht….

DINSDAG 28 FEBRUARI 2006, Hmm, lekker geslapen… nou ja lekker? Arme Amy is zo verkouden dat ze veel wakker is en een lekkere snotneus heeft die zo halverwege de nacht over haar hele lieve gezichtje verspreid zit. Poor baby. Gelukkig zagen we daarom wel dat Connor zijn bed uitgekukeld was, gelukkig hadden we dit scenario al voorzien en wat kussens op de grond gelegd. Connor wordt van de kleine mannen het eerst wakker en gaat meteen met zijn auto’s spelen terwijl hij nog wel even vraagt; Cott aanutdoehoen? Eh, nou aan het slapen. Scott wordt toch ook wakker van het gekwebbel en gaat maar meteen meespelen. Mama, er ligt nog steeds sneeuw! roept hij en meteen daarachteraan: ‘gaan we vandaag naar buiten?’ Nou en of, maar eerst aankleden en ontbijten. Scott mag alvast zijn maillot aan voor onder zijn skipak en daaroverheen zijn sokken. Tja maar als je dat nooit gedaan hebt dan trek je dus eerst je sokken aan en dan je maillot….
Scott eet alsof zijn leven er van af hangt, eerst muesli en dan nog 3 broodjes! En hij pakt en graait alles en begint bijna te huilen als iemand anders een broodje pakt. Connor eet 2 happen muesli en dan heeft hij het wel gehad. Nou moet ik wel eerlijk zeggen dat hij al een flinke beker met speciale dreumesmelk had gedronken op de kamer. (hij zegt steeds: connor connormelluk) Amy grobbelt weer haar fles en een duits schwarzbrot naar binnen en dan gaan we snel naar boven en doen zo snel mogelijk al onze buitenkleding aan.. Dat duurt dus wel even voordat het hele circus klaar is.
Bob gaat de wagen van Amy halen en zet haar even in haar stoeltje, als hij haar wil pakken dan is ze al in slaap gevallen… We pakken nog een sleetje mee, die hier gratis bij het hotel staan en gaan lopen naar de PletzachAlm. Dat valt vies tegen, er ligt hier wel veel sneeuw maar niet in de straten en ook op grote gedeeltes onderweg naar de PletzachAlm ligt ook niets. Connor wil zelf lopen maar ook weer niet en dus gaat hij in de wagen tot zijn groot verdriet. Scott vermaakt zich prima en horen we de hele dag niet klagen dat hij moe is maar hij loopt behoorlijk wat kilometers. Ook duwt hij het sleetje voort en springt er dan op of vervoert ‘ijsbommen’, brokken ijs op zijn slee. Op de PletzachAlm is het koud en niet zo gezellig, ook is het pas half twaalf. We besluiten om weer terug te lopen mede ook omdat Connor ECHT geen zin meer heeft maar dat blijkt al snel mee te vallen. Maar we hebben nu een ander; Amy vind het niet leuk meer en zet haar alarm aan. Bob mag het grootste gedeelte terug lopen met haar en ze gaat zelfs met papa en Scott een stukje mee op de slee naar beneden roetsjen. Ook gaat Scott zelf in volle vaart naar beneden en later trekt Scott Connor nog een eind voort. Bij ons hotel aangekomen bestellen we wat te eten maar later blijkt dat Amy er ECHT geen zin meer in heeft en gaan we naar boven. Daar blijkt dat Amy hele koude voetjes heeft en daarom in alarmfase 3 zat. Als ze in haar bedje ligt kraait ze weer om het hardste en swingt naar alle kanten. Het is toch wel echt bedtijd voor onze twee kleintjes en Connor heeft enorme rooie wangen, het lijken net twee rode gepoetste appeltjes. Tukken dus, en terwijl papa en Scott op zoek gaan naar een tweede rugzak om te voorkomen dat de eerste gaat ontploffen doet mama ook een tukkie. Als ze terugkomen gaan Scott en papa Playstationen en wordt eerst Amy wakker en dan Connor. We besluiten om in onze kamer te blijven waar Scott mij bij het Playstationen genadeloos inmaakt en Connor en Amy ons vermaken met een doorlopende poepbroeken show. Bijna etenstijd en Connor heeft een ‘tractor Tom’ gekregen en heeft zijn Bob de Bouwervoertuigen gekregen om mee te spelen.
Nog even omkleden voor het eten want de mannen hebben vast wel trek in de Schnitzel en tatties die we vanmorgen al voor ze besteld hebben. We wisten dat Scott goed kon eten maar Connor spant deze avond de kroon, hij eet zijn hele duitse formaat Schnitzel op met de tatties. Hij pakt steeds een stukje, vraagt dan; wattistat? En wat je dan ook roept, het antwoord is ‘neehee, tissunooto’ soms verandert hij iets eraan en issuteenvjachooto of een sneeuwooto.
Het toetje van ijs met smarties gaat er ook niet meer in. Alleen de smarties verdwijnen stiekum. Het hele span moet eigenlijk in bad maar we besluiten maar tot alleen bed want ze zijn zooo moe. (en wij stiekum ook wel…) En na een verhaaltje voor de mannen van Bob de Bouwer over Rollie die gaat slaapwandelen en een fles voor Amy ligt alles al snel in coma…
Morgen weer een dagje in de sneeuw… Wat we dan gaan doen weten we vandaag nog niet maar morgen wel…

MAANDAG 27 FEBRUARI…we zijn om half vijf vertrokken. Kinderen met fleecedekens over zich heen als slaperige pakketjes in hun stoeltjes. Amy heeft het als eerste bekeken… zij gaat pitten maar de jongens zijn nog lang wakker. Pas vlak voor Oberhausen valt als eerste Scott in slaap en daarna Connor. Scott vind het erg spannend zo in de auto gezet worden en zat zich er al helemaal op te verheugen. Hij wist het ook nog van het jaar daarvoor en het jaar daarvoor. Erg knap vind ik het. Connor bleef maar zeggen ‘gesjelli auto’ en riep steeds als er een vrachtwagen langskwam, ‘kijk! Vjachooto’ Maar goed ze lagen dus lekker allemaal te tukken en konden wij lekker doorrijden.. alhoewel… ik zat op een gegeven moment ook te tukken. Ken je dat? In slaap vallen en dan iets te ver opzij of naar voren buigen en dan met een schok weer terug.. Het schoot dus lekker op en voorbij Keulen zijn we gaan ontbijten. Amy babbelde er luidruchtig op los in de kinderstoel erg grappig; ‘blablabla blabla, daaadadadata mamamama’. Een beetje te harde broodjes en croissant maar dat mocht de pret niet drukken. Eerst Bob en ik allebei plassen, Scott hoefde niet… Bob broodjes halen met Scott, Scott toch plassen… Twee happen van mijn broodje, Amy poepbroek.. en eindelijk iedereen ingepakt bij de auto… ‘Connor niette sitten, Connor poepie’ Jippie… weer terug naar de Raststatte…Echt komisch talent die kinderen van ons.. Daarna weer lekker door kunnen karren want ole jippie, leve de techniek van de DVD speler achterin. Na Muis, Tractor Tom en Toystojie (Toy Story) is het alweer middagpauze. We besluiten om de grote M op te zoeken waarbij Connor altijd heel hard ‘donald eten’ gaat roepen. Kinderen vonden het geweldig maar wij gaan volgende keer toch weer voor de toeristische Raststatte. Nog twee uurtjes rijden en dan zijn we al weer in Pertisau.. Geen file gezien, drie vlokken sneeuw onderweg gehad en 10 uur later zijn we op de bestemming. We halen onze sleutel op en zeggen Frau und Herr Furtner gedag. De kinderen zijn kapot maar sneeuw is natuurlijk helemaal geweldig. Nadat ze de kamer onveilig hebben gemaakt met allerlei zelf bedachte spelletjes gaan ze met Bob toch nog even de sneeuw in. De ‘hoge berg’ van sneeuw ligt er weer net als vorig jaar lekker bij en Scott roetsjt er zomaar in een keer vanaf… en het gaat toch hard!! Hij zit onder de sneeuw en hij lacht er hard om en wil meteen nog een keer! Wat een verschil met de Scott van vorig jaar. Connor wil er uiteraard ook weer vanaf en laat zich meteen zonder enig spoortje van voorzichtigheid naar beneden ‘vallen’. Dan is het etenstijd en dan moeten Bob en ik alles uit de kast halen om het leuk te houden met al die vermoeide kleine en grote mensen. En het zat mee hoor, want wij kregen pas ons eten toen zij al lang gegeten hadden (en de bestelling bleek toen ook nog verkeerd te zijn, dus nog langer wachten) Amy heeft heel wat brood op om haar rustig te houden. Aan tafel is nl. nu voor haar ETEN en dus wil ze ook ETEN en niet spelen, neeeeeee ETEN wil onze dame dan, mond open en zwaaien met die armpjes en trappelen met haar beentjes, eeehhh zegt ze dan. De jongens hebben hun best gedaan met kleuren en de Bananasplit heeft denk ik veel goedgemaakt. Toen snel naar boven, pyamaatjes aan en na een verhaaltje van Lars de kleine ijsbeer die zijn mama zoekt gaan ze lekker slapen. Hoewel Connor eerst beweert dat hij echt niet kan slapen… yeah right… dat houdt hij ook 2 minuten vol.. Morgen meer belevenissen tijdens de wintersport.
O ja, nog een leuke van Scott: ‘mama, ik vind dit zo’n leuk land Pertisau, hier schijnt de zon en de sneeuw blijft liggen’.

ZONDAG 26 FEBRUARI en heeft mama een workshop. Dat is even afzien want het was laat gisteren en nu moeten we toch met z’n allen vroeg op. Maar met wat passen en meten lukt het om op tijd daar te zijn en Scott en Connor helpen me om alle grondwerkattributen goed neergelegd te krijgen?! Scott is er erg serieus in, erg schattig om te zien ook is Scott totaal niet onder de indruk van de honden die binnenkomen. Connor daarentegen wel! Het is triest maar erg fijn om te zien dat Scott in zijn jonge jaren zo gewend is aan een grote hond dat hij het allemaal wel best vind. Hij mist Jamie dan ook nog steeds, net als ik trouwens. Terwijl ik de workshop geef aan een leuke groep mensen zijn jullie thuis druk bezig met de voorbereiding en om vijf uur komen jullie mij halen, pakken we de boel weer in en mag ik meehelpen met de rest van de voorbereidingen en jullie moeten nog in bad etc. etc…. vannacht gaan we rijden naar Pertisau…. Waar we gaan slapen in Sporthotel Furtner waar papa als kind ook al ieder jaar naartoe ging.