DINSDAG 28 FEBRUARI 2006, Hmm, lekker geslapen… nou ja lekker? Arme Amy is zo verkouden dat ze veel wakker is en een lekkere snotneus heeft die zo halverwege de nacht over haar hele lieve gezichtje verspreid zit. Poor baby. Gelukkig zagen we daarom wel dat Connor zijn bed uitgekukeld was, gelukkig hadden we dit scenario al voorzien en wat kussens op de grond gelegd. Connor wordt van de kleine mannen het eerst wakker en gaat meteen met zijn auto’s spelen terwijl hij nog wel even vraagt; Cott aanutdoehoen? Eh, nou aan het slapen. Scott wordt toch ook wakker van het gekwebbel en gaat maar meteen meespelen. Mama, er ligt nog steeds sneeuw! roept hij en meteen daarachteraan: ‘gaan we vandaag naar buiten?’ Nou en of, maar eerst aankleden en ontbijten. Scott mag alvast zijn maillot aan voor onder zijn skipak en daaroverheen zijn sokken. Tja maar als je dat nooit gedaan hebt dan trek je dus eerst je sokken aan en dan je maillot….
Scott eet alsof zijn leven er van af hangt, eerst muesli en dan nog 3 broodjes! En hij pakt en graait alles en begint bijna te huilen als iemand anders een broodje pakt. Connor eet 2 happen muesli en dan heeft hij het wel gehad. Nou moet ik wel eerlijk zeggen dat hij al een flinke beker met speciale dreumesmelk had gedronken op de kamer. (hij zegt steeds: connor connormelluk) Amy grobbelt weer haar fles en een duits schwarzbrot naar binnen en dan gaan we snel naar boven en doen zo snel mogelijk al onze buitenkleding aan.. Dat duurt dus wel even voordat het hele circus klaar is.
Bob gaat de wagen van Amy halen en zet haar even in haar stoeltje, als hij haar wil pakken dan is ze al in slaap gevallen… We pakken nog een sleetje mee, die hier gratis bij het hotel staan en gaan lopen naar de PletzachAlm. Dat valt vies tegen, er ligt hier wel veel sneeuw maar niet in de straten en ook op grote gedeeltes onderweg naar de PletzachAlm ligt ook niets. Connor wil zelf lopen maar ook weer niet en dus gaat hij in de wagen tot zijn groot verdriet. Scott vermaakt zich prima en horen we de hele dag niet klagen dat hij moe is maar hij loopt behoorlijk wat kilometers. Ook duwt hij het sleetje voort en springt er dan op of vervoert ‘ijsbommen’, brokken ijs op zijn slee. Op de PletzachAlm is het koud en niet zo gezellig, ook is het pas half twaalf. We besluiten om weer terug te lopen mede ook omdat Connor ECHT geen zin meer heeft maar dat blijkt al snel mee te vallen. Maar we hebben nu een ander; Amy vind het niet leuk meer en zet haar alarm aan. Bob mag het grootste gedeelte terug lopen met haar en ze gaat zelfs met papa en Scott een stukje mee op de slee naar beneden roetsjen. Ook gaat Scott zelf in volle vaart naar beneden en later trekt Scott Connor nog een eind voort. Bij ons hotel aangekomen bestellen we wat te eten maar later blijkt dat Amy er ECHT geen zin meer in heeft en gaan we naar boven. Daar blijkt dat Amy hele koude voetjes heeft en daarom in alarmfase 3 zat. Als ze in haar bedje ligt kraait ze weer om het hardste en swingt naar alle kanten. Het is toch wel echt bedtijd voor onze twee kleintjes en Connor heeft enorme rooie wangen, het lijken net twee rode gepoetste appeltjes. Tukken dus, en terwijl papa en Scott op zoek gaan naar een tweede rugzak om te voorkomen dat de eerste gaat ontploffen doet mama ook een tukkie. Als ze terugkomen gaan Scott en papa Playstationen en wordt eerst Amy wakker en dan Connor. We besluiten om in onze kamer te blijven waar Scott mij bij het Playstationen genadeloos inmaakt en Connor en Amy ons vermaken met een doorlopende poepbroeken show. Bijna etenstijd en Connor heeft een ‘tractor Tom’ gekregen en heeft zijn Bob de Bouwervoertuigen gekregen om mee te spelen.
Nog even omkleden voor het eten want de mannen hebben vast wel trek in de Schnitzel en tatties die we vanmorgen al voor ze besteld hebben. We wisten dat Scott goed kon eten maar Connor spant deze avond de kroon, hij eet zijn hele duitse formaat Schnitzel op met de tatties. Hij pakt steeds een stukje, vraagt dan; wattistat? En wat je dan ook roept, het antwoord is ‘neehee, tissunooto’ soms verandert hij iets eraan en issuteenvjachooto of een sneeuwooto.
Het toetje van ijs met smarties gaat er ook niet meer in. Alleen de smarties verdwijnen stiekum. Het hele span moet eigenlijk in bad maar we besluiten maar tot alleen bed want ze zijn zooo moe. (en wij stiekum ook wel…) En na een verhaaltje voor de mannen van Bob de Bouwer over Rollie die gaat slaapwandelen en een fles voor Amy ligt alles al snel in coma…
Morgen weer een dagje in de sneeuw… Wat we dan gaan doen weten we vandaag nog niet maar morgen wel…