MAANDAG 27 FEBRUARI…we zijn om half vijf vertrokken. Kinderen met fleecedekens over zich heen als slaperige pakketjes in hun stoeltjes. Amy heeft het als eerste bekeken… zij gaat pitten maar de jongens zijn nog lang wakker. Pas vlak voor Oberhausen valt als eerste Scott in slaap en daarna Connor. Scott vind het erg spannend zo in de auto gezet worden en zat zich er al helemaal op te verheugen. Hij wist het ook nog van het jaar daarvoor en het jaar daarvoor. Erg knap vind ik het. Connor bleef maar zeggen ‘gesjelli auto’ en riep steeds als er een vrachtwagen langskwam, ‘kijk! Vjachooto’ Maar goed ze lagen dus lekker allemaal te tukken en konden wij lekker doorrijden.. alhoewel… ik zat op een gegeven moment ook te tukken. Ken je dat? In slaap vallen en dan iets te ver opzij of naar voren buigen en dan met een schok weer terug.. Het schoot dus lekker op en voorbij Keulen zijn we gaan ontbijten. Amy babbelde er luidruchtig op los in de kinderstoel erg grappig; ‘blablabla blabla, daaadadadata mamamama’. Een beetje te harde broodjes en croissant maar dat mocht de pret niet drukken. Eerst Bob en ik allebei plassen, Scott hoefde niet… Bob broodjes halen met Scott, Scott toch plassen… Twee happen van mijn broodje, Amy poepbroek.. en eindelijk iedereen ingepakt bij de auto… ‘Connor niette sitten, Connor poepie’ Jippie… weer terug naar de Raststatte…Echt komisch talent die kinderen van ons.. Daarna weer lekker door kunnen karren want ole jippie, leve de techniek van de DVD speler achterin. Na Muis, Tractor Tom en Toystojie (Toy Story) is het alweer middagpauze. We besluiten om de grote M op te zoeken waarbij Connor altijd heel hard ‘donald eten’ gaat roepen. Kinderen vonden het geweldig maar wij gaan volgende keer toch weer voor de toeristische Raststatte. Nog twee uurtjes rijden en dan zijn we al weer in Pertisau.. Geen file gezien, drie vlokken sneeuw onderweg gehad en 10 uur later zijn we op de bestemming. We halen onze sleutel op en zeggen Frau und Herr Furtner gedag. De kinderen zijn kapot maar sneeuw is natuurlijk helemaal geweldig. Nadat ze de kamer onveilig hebben gemaakt met allerlei zelf bedachte spelletjes gaan ze met Bob toch nog even de sneeuw in. De ‘hoge berg’ van sneeuw ligt er weer net als vorig jaar lekker bij en Scott roetsjt er zomaar in een keer vanaf… en het gaat toch hard!! Hij zit onder de sneeuw en hij lacht er hard om en wil meteen nog een keer! Wat een verschil met de Scott van vorig jaar. Connor wil er uiteraard ook weer vanaf en laat zich meteen zonder enig spoortje van voorzichtigheid naar beneden ‘vallen’. Dan is het etenstijd en dan moeten Bob en ik alles uit de kast halen om het leuk te houden met al die vermoeide kleine en grote mensen. En het zat mee hoor, want wij kregen pas ons eten toen zij al lang gegeten hadden (en de bestelling bleek toen ook nog verkeerd te zijn, dus nog langer wachten) Amy heeft heel wat brood op om haar rustig te houden. Aan tafel is nl. nu voor haar ETEN en dus wil ze ook ETEN en niet spelen, neeeeeee ETEN wil onze dame dan, mond open en zwaaien met die armpjes en trappelen met haar beentjes, eeehhh zegt ze dan. De jongens hebben hun best gedaan met kleuren en de Bananasplit heeft denk ik veel goedgemaakt. Toen snel naar boven, pyamaatjes aan en na een verhaaltje van Lars de kleine ijsbeer die zijn mama zoekt gaan ze lekker slapen. Hoewel Connor eerst beweert dat hij echt niet kan slapen… yeah right… dat houdt hij ook 2 minuten vol.. Morgen meer belevenissen tijdens de wintersport.
O ja, nog een leuke van Scott: ‘mama, ik vind dit zo’n leuk land Pertisau, hier schijnt de zon en de sneeuw blijft liggen’.